Warszawski raj autobusowy według Siergieja
Wojciech Karpieszuk, 2008-05-14 19:58:38 Tu miały być kokosy. Tu miał być raj. A jest harówka ponad siły - skarży się ukraiński kierowca warszawskich autobusów. Jeden z tych, którzy we wtorek w proteście nie wyjechali na ulice
Mężczyzna w średnim wieku przedstawia się jako Siergiej. Ale zaznacza, że to nie jest jego prawdziwe imię. Gdyby się ujawnił, niechybnie straciłby pracę.
Pochodzi ze Lwowa. U nas jest kierowcą autobusu komunikacji miejskiej. Zatrudnia go firma PKS Grodzisk Mazowiecki, która podpisała umowę z Zarządem Transportu Miejskiego na wożenie warszawiaków.
Wczoraj Siergiej razem z 32 innymi kierowcami nie wyjechał z zajezdni przy Klementowickiej na Targówku Przemysłowym. Protestowali w ten sposób przeciwko ciężkim warunkom pracy. Chcą wyższych zarobków.
Co obiecała pani Lena
Dla Siergieja wszystko zaczęło się na dworcu autobusowym we Lwowie. Tam mieści się firma, która oferuje zatrudnienie w Polsce. Działa w niej młoda i ładna pani Lena. To ona zwerbowała go do pracy w Warszawie. - Zapewniła 1 tys. dol. na początek, szybką podwyżkę do 1,5 tys. dol., 25 dni pracy w miesiącu, po najwyżej dziesięć godzin dziennie - wylicza obietnice. Nie zastanawiał się długo. Przyjechał kilka miesięcy temu. - Mówią, że w Warszawie ma być raj, więc chętnych nie brakuje - dodaje Siergiej. - Stale przyjeżdżają z Ukrainy nowi w 15-20-osobowych grupach. Inni uciekają. I tak się kręci.
Zakwaterowali go z innymi rodakami w barakach przy Klementowickiej przy zajezdni firmy PKS Grodzisk Mazowiecki. - Od tamtej pory każdy dzień jest podobny - opowiada.
Na początku zabrali mu paszport. Tłumaczyli, że to potrzebne do załatwienia formalności. Oddali po miesiącu, kiedy zdaniem Siergieja nabrali pewności, że nie ucieknie. - Ale mojemu koledze nie oddają już trzeci miesiąc - opowiada kierowca. - Inni moi koledzy chcieli zrezygnować po dwóch dniach. Dopiero gdy zagrozili, że pójdą do ambasady, dostali dokumenty z powrotem. Zaraz potem uciekli.
Siergiej już wie, że dał się nabrać. Pracuje znacznie dłużej niż dziesięć godzin - bywa, że 12, 14, 16, zależy od dnia. Zdarza się, że jeździ od pierwszego do ostatniego kursu, z przerwami na postój na pętli.
Dyspozytorom mówił, że nie ma już siły tak harować. Usłyszał, że jak mu się w Polsce nie podoba, to niech wraca na Ukrainę. Jego miesięczna norma to ok. 300 godzin za kółkiem. Twierdzi, że jego rodak rekordzista przejeździł 364.
Dla porównania polscy kierowcy w konkurencyjnych Miejskich Zakładach Autobusowych jeżdżą średnio 150-180 godzin.
Gdy wraca do bazy z ostatniego kursu, musi jeszcze umyć wóz (PKS Grodzisk Maz. nie ma mechanicznej myjni). Zimą odmarzały mu palce. Na mycie schodzi godzina. Przy Klementowickiej są tylko dwa szlauchy do polewania wozów, ustawia się kolejka. Siergiej czeka, bo jeżeli nie umyje, nakładają karę - 140 zł. Zwykle idzie spać po godz. 1 w nocy. Nierzadko wstaje na pierwszy kurs już o 3 rano. Czasem zdarza się wolna niedziela - wtedy lubią jeździć polscy kierowcy, bo nie ma korków.
Siergiej dostaje ok. 2,5 tys. zł na rękę. Z tego potrącają mu 600 zł albo i więcej za przekroczenie normy paliwowej narzuconej przez firmę. We Lwowie, gdy go werbowali, nie było o tym mowy. Norma PKS Grodzisk Maz. to ok. 40 litrów na 100 km. Wystarczy ją przekroczyć o pół litra i już jest kara. - Nie da się tak jeździć po Warszawie, by sprostać normie. Są korki, trzeba nadrabiać spóźnienia. Wmawiają nam, że na Ukrainie nie nauczyli nas ekonomiki jazdy - opowiada.
Chciałby walczyć o swoje, ale obawia się, że jeśli zacznie się stawiać, straci pracę. Nikt mu nie wytłumaczył, jak naliczana jest jego uznaniowa premia. Wie jedno, jeżeli nie jeździ dłużej niż 12 godzin na dobę, to premii nie ma. A wtedy - jak twierdzi - zarabia tyle samo co na Ukrainie. Nie opłaci się.
Siergiej coraz bardziej boi się, że z przemęczenia spowoduje wypadek, że będą zabici. Mówi, że już kilka razy głowa bezwładnie opadała mu, gdy prowadził autobus.
Chciałby się skontaktować z jakimś prawnikiem, który mógłby mu pomóc w przejściu do innej firmy, bo w Warszawie kierowców brakuje przecież wszędzie.
Źródło: Gazeta Wyborcza Stołeczna
|
